Blog

Kiedy słyszymy słowo trauma, bardzo często wyobrażamy sobie pojedyncze, dramatyczne wydarzenie – poważny wypadek samochodowy, przemoc fizyczną, pożar, śmierć bliskiej osoby czy inne doświadczenie, które nagle i gwałtownie zmieniło czyjeś życie. Takie wydarzenia rzeczywiście mogą pozostawić głęboki ślad w psychice, jednak w gabinecie psychoterapeuty znacznie częściej spotykam ludzi, którzy rozpoczynają swoją historię od zupełnie innych słów. Mówią, że „nic szczególnego się nie

Odnoszę wrażenie, że jednym z najbardziej wyczerpujących sposobów przeżywania życia jest przekonanie, że na własną wartość trzeba nieustannie zapracowywać. Nie zawsze przybiera ono postać wielkich ambicji czy spektakularnych osiągnięć. Czasami objawia się w znacznie subtelniejszy sposób – w poczuciu, że jeszcze nie zrobiłem wystarczająco dużo, że powinienem bardziej się postarać, skończyć kolejne szkolenie, przeczytać następną książkę, zdobyć następny certyfikat albo udowodni

Spotykam osoby, które przez lata były postrzegane jako odpowiedzialne, zaradne i silne. Dobrze funkcjonują zawodowo, troszczą się o rodzinę, rozwiązują problemy i rzadko proszą o pomoc. Z zewnątrz wydaje się, że świetnie radzą sobie z życiem. Dopiero w gabinecie pojawia się druga część tej historii. Mówią o samotności, mimo że są w związkach. O ciągłym napięciu. O poczuciu, że nie mogą się rozluźnić. O trudnościach z zaufaniem innym i przekonaniu, że wszystko zależy wyłącznie

Każdej zimy czekam na ten moment. Spaceruję po ogrodzie i wypatruję pierwszych przebiśniegów. Od wielu lat zwracam uwagę na to, kiedy pojawiają się ich pierwsze liście, kiedy rozwijają się pąki i kiedy wreszcie zakwitają. Odkąd mieszkam w Wielkiej Brytanii, obserwuję to z jeszcze większą ciekawością, bo ten sam gatunek, który pamiętam z rodzinnych stron na Lubelszczyźnie, tutaj zachowuje się zupełnie inaczej. Przebiśniegi nie czekają na tę samą datę w kalendarzu. Nie zastanaw

Zaufanie w relacji nie pojawia się nagle. Nie jest decyzją ani aktem woli. Raczej procesem, który dojrzewa w czasie, w rytmie wielu drobnych doświadczeń bycia z kimś – widzianym, słyszanym i traktowanym poważnie. Z mojej perspektywy terapeutycznej zaufanie rodzi się tam, gdzie obecność drugiego człowieka jest przewidywalna i regulująca. Gdzie reakcje są wystarczająco spójne, a granice – jasne. To w takich momentach układ nerwowy uczy się, że relacja nie musi oznaczać zagrożen

Kiedy ktoś dowiaduje się, że poza psychoterapią od wielu lat zajmuję się przyrodą, obserwacją ptaków, ekologią, pszczelarstwem i wędrówkami po lasach oraz górach, bardzo często pyta, czy właśnie tam odpoczywam po pracy. Odpowiadam, że kontakt z przyrodą rzeczywiście pomaga mi odzyskać spokój i równowagę, jednak z biegiem lat zrozumiałem, że jej znaczenie w moim życiu jest znacznie większe. Nie jest ona dla mnie ucieczką od psychoterapii ani sposobem na odreagowanie trudnych e

Kiedy słyszymy słowo „dysleksja”, zazwyczaj myślimy o dzieciach, które w szkole mają trudności z czytaniem, pisaniem i ortografią. Tymczasem badania jednoznacznie pokazują, że dysleksja nie kończy się wraz z ostatnim szkolnym dzwonkiem – zmienia jedynie swoją formę i nadal może wpływać na różne aspekty codziennego funkcjonowania. Dysleksja jest specyficznym zaburzeniem uczenia się o podłożu neurobiologicznym i nie ma żadnego związku z inteligencją. Jej źródło tkwi w odmiennym

Na poziomie deklaracji mówimy: „Chcę być blisko”, „Chcę prawdziwego związku” . Ale w zachowaniach – niejednokrotnie działamy tak,...

Coraz częściej w rozmowach o psychoterapii pojawia się pytanie o formę pomocy, która byłaby adekwatna do realnych potrzeb osób zgłaszających się po wsparcie. Nie zawsze chodzi o długotrwały proces ani o wielomiesięczne zobowiązanie. Dla wielu osób moment zgłoszenia się po pomoc jest związany z konkretną sytuacją, napięciem, decyzją albo wewnętrznym impasem, który domaga się uważnego przyjrzenia się tu i teraz. W tym kontekście terapia jednej sesji staje się nie tyle alternaty

Psychoterapia to nie tylko rozmowa i opowiadanie o tym, co się wydarzyło. To konkretna praca. To zbiór narzędzi, które pomagają zobaczyć,...

Wielu dorosłych mężczyzn trafia do gabinetu terapeuty z pytaniami, które nosili w sobie przez całe życie:„Dlaczego ciągle wszystko...

W pracy z mężczyznami temat ojca rzadko pojawia się wprost. Częściej w napięciu ramion. W skróconym oddechu. W tym, jak szybko ktoś przechodzi do działania, gdy rozmowa zbliża się do emocji. Albo przeciwnie – w nagłym wycofaniu, gdy robi się zbyt blisko. Ojciec nie zawsze jest historią, którą się opowiada. Często jest doświadczeniem zapisanym głębiej – w układzie nerwowym, w sposobie reagowania na autorytet, konflikt, bliskość. W tym, czy czujemy się bezpiecznie, gdy ktoś na

Bliskość emocjonalna uruchamia w nas procesy, które mają swoje źródło bardzo wcześnie – jeszcze zanim nauczyliśmy się je rozumieć czy nazywać. Z jednej strony przynosi ukojenie, regulację i poczucie oparcia. Z drugiej może wywoływać napięcie, niepokój, a czasem automatyczną potrzebę wycofania się. Dla wielu osób ten paradoks bywa dezorientujący: silna potrzeba relacji spotyka się z równie silnym impulsem, by zachować dystans. To doświadczenie nie jest kwestią cech charakteru

W pewnym momencie życia wielu mężczyzn zaczyna doświadczać wewnętrznego napięcia, którego nie potrafią jednoznacznie nazwać. Pojawia się poczucie pustki, przewlekłe zmęczenie, spadek motywacji i energii. To często ten etap, w którym wcześniej wyznaczone cele zawodowe zostały osiągnięte, ale nie przynoszą już poczucia sensu ani satysfakcji. Choć z zewnątrz wszystko może wyglądać stabilnie – praca, dom, rodzina – wewnątrz zaczyna zachodzić zmiana. Ciało i psychika wysyłają sygn

Jednym z największych zaskoczeń, jakie towarzyszą mi od początku pracy psychoterapeuty, jest to, jak rzadko mężczyźni mówią podczas pierwszego spotkania: „jestem smutny”. Znacznie częściej słyszę zupełnie inne zdania. "Nie wiem, co się ze mną dzieje." "Ostatnio wszystko mnie denerwuje." "Nie mam cierpliwości do dzieci." "Najchętniej zamknąłbym się przed wszystkimi." "Pracuję coraz więcej, ale nic już mnie nie cieszy." Na pierwszy rzut oka wiele z tych trudności nie przypomina

Relacja ojca z córką jest jednym z najbardziej złożonych i jednocześnie najmniej oczywistych obszarów rozwoju psychicznego. W gabinecie terapeutycznym często powraca w opowieściach kobiet – nie jako jedno konkretne wydarzenie, ale jako klimat relacji, sposób bycia razem, obecność lub jej brak. To, jak ojciec jest dostępny emocjonalnie, jak reaguje na potrzeby córki i jak radzi sobie z własnymi emocjami, staje się dla niej jednym z pierwszych wzorców relacji z mężczyzną i z au

Myślę, że kiedy słyszymy określenie „nieobecny ojciec”, większość z nas wyobraża sobie mężczyznę, którego po prostu nie było. Ojca, który odszedł, zginął podczas wojny, wyjechał za granicę albo z różnych powodów przestał uczestniczyć w życiu swojego dziecka. Im dłużej jednak pracuję jako psychoterapeuta, tym bardziej dostrzegam, że nieobecność może przybierać znacznie subtelniejsze formy. Czasami ojciec każdego dnia wraca do domu, siada przy tym samym stole i mieszka pod tym

Mechanizmy obronne rzadko pojawiają się w naszym życiu jako „problem do rozwiązania”. Częściej są jak stare, dobrze znane gesty – tak oswojone, że przestajemy je zauważać. Sposób, w jaki zmieniamy temat, gdy rozmowa robi się zbyt bliska. Jak żartujemy, gdy pojawia się napięcie. Jak zaczynamy tłumaczyć, analizować i porządkować świat w głowie, zamiast poczuć to, co właśnie dzieje się w ciele. Zwykle myślimy o nich jak o czymś, co przeszkadza. Coś, czego trzeba się pozbyć. A pr

„Czuję się głupi.” Mam poczucie, że to jedno z tych zdań, które bardzo rzadko pojawia się na początku pierwszego spotkania. Znacznie częściej słyszę je dopiero wtedy, kiedy między nami pojawia się trochę więcej zaufania i ktoś zaczyna opowiadać o sobie w sposób, którego być może nigdy wcześniej nikomu nie pokazał. Czasami te słowa brzmią trochę inaczej. "Mam wrażenie, że inni radzą sobie z życiem znacznie lepiej ode mnie." "Od zawsze czuję, że coś jest ze mną nie tak." "Nigdy

Zastanawiam się czasami, dlaczego niektórzy ludzie, mimo ogromnego cierpienia, wchodzą raz za razem w bardzo podobne relacje. Z zewnątrz może wyglądać to tak, jakby po prostu mieli pecha do partnerów albo nie potrafili podejmować dobrych decyzji. Im dłużej jednak pracuję jako psychoterapeuta, tym mniej wierzę w przypadek. Blisko jest mi do przekonania, że bardzo często nie wybieramy partnera wyłącznie dlatego, że go kochamy czy podziwiamy. Wybieramy również to, co jest dla na