Blog

Przez wiele lat miałem w sobie poczucie, że muszę coś osiągnąć, coś zrobić albo kimś się stać, choć przez długi czas nie potrafiłem nawet odpowiedzieć sobie na pytanie, komu właściwie próbuję to wszystko udowodnić. Z zewnątrz mogło to wyglądać jak ambicja, konsekwencja czy zwyczajna chęć rozwoju. Kończyłem kolejne studia, uczestniczyłem w szkoleniach, prowadziłem własną firmę, a później rozpocząłem drogę do zawodu psychoterapeuty. Dzisiaj nie patrzę już na to z oceną ani z po

Spotykam osoby, które przez lata były postrzegane jako odpowiedzialne, zaradne i silne. Dobrze funkcjonują zawodowo, troszczą się o rodzinę, rozwiązują problemy i rzadko proszą o pomoc. Z zewnątrz wydaje się, że świetnie radzą sobie z życiem. Dopiero w gabinecie pojawia się druga część tej historii. Mówią o samotności, mimo że są w związkach. O ciągłym napięciu. O poczuciu, że nie mogą się rozluźnić. O trudnościach z zaufaniem innym i przekonaniu, że wszystko zależy wyłącznie

Każdej zimy czekam na ten moment. Spaceruję po ogrodzie i wypatruję pierwszych przebiśniegów. Od wielu lat zwracam uwagę na to, kiedy pojawiają się ich pierwsze liście, kiedy rozwijają się pąki i kiedy wreszcie zakwitają. Odkąd mieszkam w Wielkiej Brytanii, obserwuję to z jeszcze większą ciekawością, bo ten sam gatunek, który pamiętam z rodzinnych stron na Lubelszczyźnie, tutaj zachowuje się zupełnie inaczej. Przebiśniegi nie czekają na tę samą datę w kalendarzu. Nie zastanaw

Zaufanie w relacji nie pojawia się nagle. Nie jest decyzją ani aktem woli. Raczej procesem, który dojrzewa w czasie, w rytmie wielu drobnych doświadczeń bycia z kimś – widzianym, słyszanym i traktowanym poważnie. Z mojej perspektywy terapeutycznej zaufanie rodzi się tam, gdzie obecność drugiego człowieka jest przewidywalna i regulująca. Gdzie reakcje są wystarczająco spójne, a granice – jasne. To w takich momentach układ nerwowy uczy się, że relacja nie musi oznaczać zagrożen

Od stycznia 2026 roku wraz z Iwoną Nowakowską zapraszamy do udziału w rocznej grupie terapeutycznej w Bedford . To przestrzeń, w której możesz spotkać się ze sobą i z innymi – w atmosferze uważności, autentyczności i wzajemnego wsparcia. Podczas wspólnej pracy będziesz mieć okazję lepiej zrozumieć swoje emocje, relacje i wzorce zachowań ,uczyć się nowych sposobów bycia i stopniowo odzyskiwać kontakt ze sobą . Dla kogo jest ta grupa: dla osób zmagających się z depresją, lękiem

Dla kogo jest ta grupa? Zapraszam kobiety i mężczyzn, którzy: -doświadczają lęku, depresji lub przewlekłego napięcia, -czują się...

Od tysięcy lat człowiek uczył się życia, obserwując naturę. To ona była pierwszą nauczycielką: pokazywała, jak budować domy, jak szukać...

Kiedy słyszymy słowo „dysleksja”, zazwyczaj myślimy o dzieciach, które w szkole mają trudności z czytaniem, pisaniem i ortografią. Tymczasem badania jednoznacznie pokazują, że dysleksja nie kończy się wraz z ostatnim szkolnym dzwonkiem – zmienia jedynie swoją formę i nadal może wpływać na różne aspekty codziennego funkcjonowania. Dysleksja jest specyficznym zaburzeniem uczenia się o podłożu neurobiologicznym i nie ma żadnego związku z inteligencją. Jej źródło tkwi w odmiennym

Na poziomie deklaracji mówimy: „Chcę być blisko”, „Chcę prawdziwego związku” . Ale w zachowaniach – niejednokrotnie działamy tak,...

Coraz częściej w rozmowach o psychoterapii pojawia się pytanie o formę pomocy, która byłaby adekwatna do realnych potrzeb osób zgłaszających się po wsparcie. Nie zawsze chodzi o długotrwały proces ani o wielomiesięczne zobowiązanie. Dla wielu osób moment zgłoszenia się po pomoc jest związany z konkretną sytuacją, napięciem, decyzją albo wewnętrznym impasem, który domaga się uważnego przyjrzenia się tu i teraz. W tym kontekście terapia jednej sesji staje się nie tyle alternaty

Psychoterapia to nie tylko rozmowa i opowiadanie o tym, co się wydarzyło. To konkretna praca. To zbiór narzędzi, które pomagają zobaczyć,...

Wielu dorosłych mężczyzn trafia do gabinetu terapeuty z pytaniami, które nosili w sobie przez całe życie:„Dlaczego ciągle wszystko...

W pracy z mężczyznami temat ojca rzadko pojawia się wprost. Częściej w napięciu ramion. W skróconym oddechu. W tym, jak szybko ktoś przechodzi do działania, gdy rozmowa zbliża się do emocji. Albo przeciwnie – w nagłym wycofaniu, gdy robi się zbyt blisko. Ojciec nie zawsze jest historią, którą się opowiada. Często jest doświadczeniem zapisanym głębiej – w układzie nerwowym, w sposobie reagowania na autorytet, konflikt, bliskość. W tym, czy czujemy się bezpiecznie, gdy ktoś na

Bliskość emocjonalna uruchamia w nas procesy, które mają swoje źródło bardzo wcześnie – jeszcze zanim nauczyliśmy się je rozumieć czy nazywać. Z jednej strony przynosi ukojenie, regulację i poczucie oparcia. Z drugiej może wywoływać napięcie, niepokój, a czasem automatyczną potrzebę wycofania się. Dla wielu osób ten paradoks bywa dezorientujący: silna potrzeba relacji spotyka się z równie silnym impulsem, by zachować dystans. To doświadczenie nie jest kwestią cech charakteru

W pewnym momencie życia wielu mężczyzn zaczyna doświadczać wewnętrznego napięcia, którego nie potrafią jednoznacznie nazwać. Pojawia się poczucie pustki, przewlekłe zmęczenie, spadek motywacji i energii. To często ten etap, w którym wcześniej wyznaczone cele zawodowe zostały osiągnięte, ale nie przynoszą już poczucia sensu ani satysfakcji. Choć z zewnątrz wszystko może wyglądać stabilnie – praca, dom, rodzina – wewnątrz zaczyna zachodzić zmiana. Ciało i psychika wysyłają sygn

Jednym z największych zaskoczeń, jakie towarzyszą mi od początku pracy psychoterapeuty, jest to, jak rzadko mężczyźni mówią podczas pierwszego spotkania: „jestem smutny”. Znacznie częściej słyszę zupełnie inne zdania. "Nie wiem, co się ze mną dzieje." "Ostatnio wszystko mnie denerwuje." "Nie mam cierpliwości do dzieci." "Najchętniej zamknąłbym się przed wszystkimi." "Pracuję coraz więcej, ale nic już mnie nie cieszy." Na pierwszy rzut oka wiele z tych trudności nie przypomina

Mężczyzna nie odkrywa swojej tożsamości w samotności. Jego rozwój wymaga obecności innych mężczyzn – ojców, mentorów, przyjaciół, którzy...

Relacja ojca z córką jest jednym z najbardziej złożonych i jednocześnie najmniej oczywistych obszarów rozwoju psychicznego. W gabinecie terapeutycznym często powraca w opowieściach kobiet – nie jako jedno konkretne wydarzenie, ale jako klimat relacji, sposób bycia razem, obecność lub jej brak. To, jak ojciec jest dostępny emocjonalnie, jak reaguje na potrzeby córki i jak radzi sobie z własnymi emocjami, staje się dla niej jednym z pierwszych wzorców relacji z mężczyzną i z au

Wielu polskich mężczyzn dorastało w domach, w których ojcowie byli nieobecni. Czasem fizycznie, bo życie zabrała im wojna albo emigracja za chlebem. Czasem emocjonalnie – bo choć byli pod jednym dachem, to znikali w pracy, alkoholu, w swoich zranieniach i nierozwiązanych historiach. Ta nieobecność zostawiła głęboki ślad – nie tylko w pamięci, ale i w ciele, w reaktywności emocjonalnej, w sposobie wchodzenia w relacje. Ślad, który nadal wpływa na to, jak kolejne pokolenia mężc

Mechanizmy obronne rzadko pojawiają się w naszym życiu jako „problem do rozwiązania”. Częściej są jak stare, dobrze znane gesty – tak oswojone, że przestajemy je zauważać. Sposób, w jaki zmieniamy temat, gdy rozmowa robi się zbyt bliska. Jak żartujemy, gdy pojawia się napięcie. Jak zaczynamy tłumaczyć, analizować i porządkować świat w głowie, zamiast poczuć to, co właśnie dzieje się w ciele. Zwykle myślimy o nich jak o czymś, co przeszkadza. Coś, czego trzeba się pozbyć. A pr